جواب شعر نشانی

شعر خانه دوست سروده ( فريدون مشيري )   (پاسخ شعر نشاني اثر سهراب سپهري)     من دلم مي‌خواهد   خانه‌اي داشته باشم پر دوست کنج هر ديوارش   دوستهايم بنشينند آرام گل بگو گل بشنو   هرکسي مي‌خواهد وارد خانه پر عشق و صفايم گردد   يک سبد بوي گل سرخ به من هديه کند   شرط وارد گشتن شست و شوي دلهاست   شرط آن داشتن يک دل بي‌رنگ و رياست   بر درش برگ گلي مي‌کوبم روي آن با قلم سبز بهار   مي‌نويسم اي يار خانه‌ي ما اينجاست   تا که سهراب نپرسد دگر خانه دوست کجاست؟    ************ ********* ********* ********* ***** این هم شعر نشاني از ( سهراب سپهري )     خانه دوست كجاست؟   در فلق بود كه پرسيد سوار آسمان مكثي كرد   رهگذر شاخه نوري كه به لب داشت  به تاريكي شن‌ها بخشيد   و به انگشت نشان داد سپيداري و گفت: نرسيده به درخت،   كوچه باغي ست كه از خواب خدا سبزتر است و در آن عشق به اندازه‌ي پرهاي صداقت آبي است   مي‌روي تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ، سر به در مي‌آرد، پس به سمت گل تنهايي مي‌پيچي،   دو قدم مانده به گل، پاي فواره جاويد اساطير زمين مي‌ماني   و ترا ترسي شفاف فرا مي‌گيرد در صميمت سيال فضا، خش خشي مي‌شنوي:   كودكي مي‌بيني رفته از كاج بلندي بالا، جوجه بردارد از لانه‌ي نور   و از او مي‌پرسي خانه دوست كجاست؟

اگه یه روز بری سفر ....

 

اگه یه روز بری سفر ... بری زپیشم بی خبر اسیر رویاها می شم ... دوباره باز تنهامی شم به شب می گم پیشم بمونه ... به باد می گم تا صبح بخونه بخونه از دیار یاری ... چرا می ری تنهام می ذاری... اگه فراموشم کنی ... ترک آغوشم کنی پرنده دریا می شم ... تو چنگ موج رها می شم به دل می گم خاموش بمونه ... میرم که هر کسی بدونه می رم به سوی اون دیاری ... که توش من رو تنها نذاری اگه یه روزی نوم تو، تو گوش من صدا کنه دوباره باز غمت بیاد که منُو مبتلا کنه به دل می گم کاریش نباشه ... بذاره درد تو دوا شه بره توی تموم جونم ... که باز برات آواز بخونم كه باز برات آواز بخونم... اگه بازم دلت می خواد یار یک دیگر باشیم مثال یوم قدیم بشینیم و سحر پاشیم بید دلت رنگی بگیره ... دوباره آهنگی بگیره بگیره رنگ اون دیاری ... که توش من رو تنها نذاری   اگه می خوی پیشم بمونی ... بیا تا باقی جوونی بیا تا پوست به استخونه ... نذار دلم تنها بمونه بذار شبم رنگی بگیره ... دوباره آهنگی بگیره بگیره رنگ اون دیاری ... که توش من رو تنها نذاری   اگه یه روزی نوم تو ، تو گوش من صدا کنه دوباره باز غمت بیاد که منُو مبتلا کنه به دل می گم کاریش نباشه ... بذاره درد تو دوا شه بره توی تموم جونم ... که باز برات آواز بخونم اگه یه روزی نوم تو باز ، تو گوش من صدا کنه دوباره باز غمت بیاد که منُو مبتلا کنه به دل می گم کاریش نباشه ... بذاره دردت جا به جا شه بره توی تموم جونم ... که باز برات آواز بخونم كه باز برات آواز بخونم که باز برات آواز بخونم که باز برات آواز بخونم   این ترانه فرامرز اصلانی و خیلی دوست دارم؛

اییییی جووووووووووننننننننننممممممممممم

بی تو این عشق غریب است بهارم

خدا فقط می دونه چقدر دوستت دارم

تولدت مبارک

من پرند نوبهاری بی خزانم در براست!»

گل، به او خندید و گفت:
«از تو زیباتر منم ، کز رنگ و بوی تاج نازم بر سراست!»

چهره نرگس به خودخواهی شکفت،
چشم بر یاران خام اندیش ، گفت:
«دست تان خالی است در آنجا که من ، دامنم سرشار از گنج زر است!»

ارغوان آتشین رخسار گفت:
«برد با همتای روی دلبر است!»
لاله ها مستانه رقصیدند،
یعنی :«غافلید!

در جهانی اینچنین ناپایدار،
برد با آنکس که چون ما سرخوشان ، تا نفس دارد به دست ساغر است!»

پای دیواری ، درون یک اجاق،
کنده ای می سوخت ، در آن سوی باغ،
باغبان پیر را با شعله ها
رمز و رازی بود ، سرجنباند و گفت:
« برد با خاکستر است»

..... برد با او بود یا نه،
روز دیگر بامداد،
توده خاکستری را
هر طرف می برد باد!!

خسته ام آنقدر خسته ام که حتی نام خود را هم فراموش کرده ام و هیچ یادم نیست که برای اولین بار کدام گل را بوییده ام.

من شکل سنجاقکی راکه در کوچه ی کودکی بوسیده ام از یاد برده ام.

خسته ام انگار این جاده های سرد خاکی تمام شدنی نیست.
از دست زمین و آسمان دلگیرم و از درختانی که بی من سبز شده اند گله مند.

خسته ام اما نه آنقدر که نتوانم تو را دوست داشته باشم و از کنار نفس های گرمت بی اعتنا بگذرم.

بگو چقدر به انتظار بشینم که زمان از من عبور کند و ستاره ها شاهد خاموش شدن تک تک فانوس هایم باشند؟

چقدر پیراهن کدرم را در چشمه ی آرزو ها بشورم و روی طناب دلواپسی پهن کنم؟

اگر شوق رسیدن به دست هایت نبود هیچگاه آغوشم را نمی گشودم و اگر صدای گوشنواز تو نبود از گوشه ی تنهایی بیرون نمی آمدم.

اگر شوق دیدن چشمهایت نبود هیچگاه پلکهایم را بیدار نمی کردم و اگر نسیم حرفهایت نمی وزید معنای جهان را نمیفهمیدم.

من خسته ام اما نه آنقدر که نتوانم هرروز بربا شکوهترین قله ی زندگیم بایستم و همراه با ستاره ها و خورشید به تو سلام کنم.

روزی نقاش باشم تا ميتوانستم رويای با تو بودن را روی صفحه ی دل حک کنم ارزو می

کردم نقاش باشم تا نقش ان دو چشم سياه مهربانت را حک کنم يا ان نگاه پر از عشق و

صداقتت را حک کنم کاش نقاش بودم تا می توانستم ان لبخند دل نشينت را حک کنم

کاش نقاش بودم تا ميتوانستم ان لب خوش رنگ که مانند شراب شيراز است حک کنم

کاش نقاش بودم نقشی از پيوند و وصال را به تصوير ميکشيدم کاش نقاش بودم پيوند دو

عاشق را به تصوير ميکشيدم فکر نميکردم روزی نقاش باشم و به جای پيوند رفتنت را

به تصوير بکشم فکر نميکردم روزی نقاش باشم و اشک چشمانم را شکست دل

بيمارم را به تصوير بکشم فکر نميکردم روزی نقاش باشم درد جدايی را انتظار طاقت

فرسا را فراغ يار را به تصوير بکشم اری من نقاشم ...............................

يک نقاش دل شکسته که روزی ارزو داشت پيوند دو عشق را به تصوير کشد ولی

امروز من تصوير جدايی را به تصوير کشيدم..................................